Laudatio voor de heer Philippe de Buck (Laureaat VRG-Alumniprijs 2008)
Mijnheer de Rector,
Mijnheer de Decaan,
Mijnheer de Voorzitter,
Dames en Heren, Beste Vrienden,
Professor Blanpain heeft vandaag een dubbel risico genomen. In de eerste plaats door mij te vragen een Laudatio uit te spreken. Laudatio's horen thuis in de academische kringen; zij worden over het algemeen door hooggeleerde hoogleraren in imposante toga's uitgesproken.
Welnu ik ben geen hoogleraar, ben geen doctor honoris causa van prestigieuze buitenlandse universiteiten waarvan niemand de naam kent en heb geen dikke boeken op mijn naam staan. Wat niet wegneemt dat ik een uitstekende herinnering aan mijn vorming aan de Rechtsfaculteit en aan mijn Leuvense jaren bewaar.
Maar dit is niet het enige risico dat Prof. Blanpain genomen heeft want de jubilaris behoort evenmin tot de academische elite.
Zijn curriculum, bijzonder kort zoals het alle belangrijke en bescheiden figuren past, vermeldt wel dat hij Doctor in Law is en nadien een postgraduaat in financiële wetenschappen in Brussel heeft behaald, maar daarbij blijft het.
Men wist mij wel te vertellen dat hij in zijn studentenjaren een uitzonderlijke goede drummer was maar dit heeft hem geen bijzondere academische titel bezorgd. Ondanks een rondvraag bij de belangrijkste uitgevers van juridische werken in Vlaanderen en omstreken kon ik geen juridische publicatie van Ph. de Buck op de kop tikken. Ik belde vervolgens naar het secretariaat van een aantal buitenlandse universiteiten om te weten of een zekere Ph. de Buck er gastcolleges had gedoceerd maar het antwoord was ontkennend.
En toch, mijnheer de Rector, beste Vrienden, verdient Ph. de Buck ruimschoots deze Alumniprijs.
De loopbaan van Ph. de Buck bewijst dat karakter, inzicht en inzet de sleutels zijn voor een geslaagde carrière. Naar eigen zeggen heeft Ph. de Buck in zijn loopbaan slechts één CV verstuurd. Dat was in 1971. Hij reageerde hiermee op een advertentie in de krant - dat was toen de regel - waarin stond dat een beroepsorganisatie op zoek was naar een tweetalige jurist-fiscalist. Hij wist niet eens dat de vraag van Fabrimetal uitging.
Hij bleef er iets meer dan 31 jaar waarvan 20 jaar in de algemene directie en 14 jaar aan de top als gedelegeerd bestuurder. Op 1 januari 2002 werd hij de nummer 1 van UNICE, functie die hij vandaag nog met groot, in binnen- en buitenland erkend talent, uitoefent.
Fabrimetal vormde hij om tot Agoria, de multisectorale federatie van de technologische industrie, en na enkele jaren aan het hoofd van UNICE doopte hij deze organisatie om tot BusinessEurope. Mijnheer de Rector indien u op zoek bent naar een nieuwe naam voor de KUL - wat toch niet zo mooi klinkt - doe dan gerust een beroep op Philippe.
Maar, Dames en Heren, beste Vrienden, het ging telkens over veel meer dan een naamsverandering want de heer Philippe de Buck is een vernieuwer, iemand die anticipeert op de gebeurtenissen en zijn organisatie voorbereidt op de maatschappelijke, institutionele en economische veranderingen die zich voordoen. Dank zij zijn strategisch inzicht heeft hij Agoria omgevormd tot een efficiënt en gezagvol instrument ten dienste van het bedrijfsleven van de XXIste eeuw. Hij heeft steeds oog gehad voor de onvervangbare rol van bedrijfsorganisaties als bruggenbouwers: bruggenbouwers tussen de werkgevers en de vakbonden, bruggenbouwers tussen bedrijfs-verantwoordelijken en de politiek, en ja, ook bruggenbouwers op sociaaleconomisch vlak tussen de regio's en gemeenschappen in België.
Hij schitterde vooral in het sociaal overleg en de buitenlandse betrekkingen.
Het sociaal overleg omdat zijn sociale bewogenheid, zijn mensenkennis en ook zijn talent als onderhandelaar het mogelijk hebben gemaakt om de sociale verhoudingen binnen zijn sector, die na de crisisjaren 70 en begin 80 verzuurd waren geraakt, op duurzame wijze te verbeteren. Hij werd hierin bijgestaan door Paul Soete, zijn briljante medewerker en vervolgens opvolger aan het hoofd van Agoria.
Philippe de Buck was ook internationaal zeer actief. Hij voelt zich als een vis in het water in internationale kringen. Zijn diplomatieke aanleg, zijn pittige humor en zijn ruime culturele belangstelling verrichten wonderen. Hij sensibiliseerde zijn leden voor de noodzaak om naar het buitenland te trekken en hielp hen om er de eerste stappen te zetten.
Het heeft dan ook niemand verwonderd wanneer hij zich kandidaat stelde voor de topjob bij het toenmalige UNICE, vandaag BUSINESSEUROPE. Voor het bedrijfsleven is het immers steeds meer op Europees niveau dat de belangrijke beslissingen worden genomen of minstens hun oorsprong vinden. Zijn functie is aartsmoeilijk. Uit ervaring weet ik dat het niet eenvoudig is om een dertigtal bedrijfsfederaties op dezelfde lijn te krijgen. Maar de oefening is nog ettelijke keren moeilijker wanneer die organisaties uit een dertigtal landen afkomstig zijn. De ontwikkelingsgraad, de tradities, de politieke achtergrond, de sociale verhoudingen en de belangen zijn zo uiteenlopend dat het vaak een onmogelijke opdracht lijkt om gemeenschappelijke standpunten in te nemen. Wel, ook hier legt Philippe prachtige resultaten neer en de Europese ambtenaren, de commissarissen, de Europese parlementsleden die het voor het zeggen hebben, kennen BusinessEurope en zijn standpunten. Zij kennen vooral Philippe de Buck, het gezicht van zijn organisatie.
Ik sluit af met een persoonlijke noot.
Jarenlang hebben Philippe en ik nauw samengewerkt. We gingen niet steeds over alles akkoord maar geleidelijk werd de professionele relatie een vertrouwensrelatie en ten slotte vriendschap. Ik zou Philippe vandaag dan ook niet enkel willen feliciteren met de belangrijke Alumniprijs maar hem ook willen bedanken voor de boeiende jaren die wij samen hebben meegemaakt.
Ik dank u.
Leuven, 7 maart 2008
Tony Vandeputte
